Werkwijze

Soms trek ik er op uit en laat ik me verrassen door de omgeving, maar meestal ontstaat het beeld al in m’n hoofd voordat de gelegenheid zich voordoet het beeld vast te leggen.

Vervolgens is het de kunst om het beeld in realiteit te creeëren, om vervolgens vast te leggen zoals ik me dat voorgesteld heb.
Het beeld ‘]RoodGroenGrauw[‘ (hiernaast te zien) is daar een goed voorbeeld van.

Hierbij had ik al enkele weken een beeld van ‘n appel en ‘n peer in m’n hoofd zitten. Toen ik eenmaal de gelegenheid had ben ik met breipennen (van m’n vrouw), een appel en een peer, een bouwlamp van de bouwmarkt, achtergrond papier en veel geduld een aantal uren in de weer geweest om datgene wat in m’n hoofd zat realiteit te maken.

Fotografie = Beeldhouwen

De techniek achter fotografie is sinds het prille begin erg veranderd ; van een natte plaat naar een hoogwaardige digitale sensor, van een enorme installatie naar een camera zo klein als een creditcard, enzovoorts
Maar de basis blijft het zelfde: de door de fotograaf gekozen compositie wordt door ‘n objectief geprojecteerd op een lichtgevoelige plaat, waarbij de combinatie van sluitertijd & diafragma zorgvuldig wordt vastgesteld.

Fotografie vertoond zogezegd erg veel overeenkomsten met beeldhouwen ; de beeldhouwer kiest zorgvuldig een stuk steen/rots uit, waar hij al iets in ziet. Daarna gaat de beeldhouwer met houweel, schaaf en hamer aan de slag, teneinde het kunstwerk tevoorschijn te laten komen uit ‘t ruwe materiaal.
Veel mensen denken dat de foto klaar is op ‘t moment dat de sluiter dicht gaat, maar niets is minder waar.
Het moment dat de sluiter zich sluit is te vergelijken met de keuze van de steen bij de beeldhouwer. Alles wordt vastgelegd op de gevoelige plaat, maar het eindresultaat zit nog verscholen tussen de “ruis”. Pas tijdens het ontwikkelproces – equivalent aan het hak en breekwerk bij de beeldhouwer – komt het resultaat voorzichtig tevoorschijn.
Vroeger gebeurde dit in de donkere kamer – in het fixeerbad en het stopbad, met proefstroken, contactafdrukken, doordrukken & tegenhouden, enzovoorts.

Anno 2009 gebeurt dit bij mij volledig digitaal middels Adobe Lightroom die mijn zolder in een muisklik in een doka omtovert.

Ik werk uitsluitend in DNG formaat, het digitale equivalent van het hoogwaardige negatief.
Alle informatie die de sensor heeft vastgelegd is op die manier beschikbaar, zonder dat de camera iets heeft weggelaten of geïnterpreteerd. Alle kleurinformatie, helderheid (en duisternis) is in dat bestand opgeslagen. Dit geeft mij de mogelijkheid om de voor mijn foto’s karakteristieke kleurstelling, scherpte en korrel tijdens het ontwikkelproces tot stand te laten komen. Het uiteindelijke resultaat is dus exact wat ik wilde bereiken, en soms komt er zelfs iets tevoorschijn wat ik mooier is dan ik zelf verwacht had.

Fotografen die nog “ouderwets” gewerkt hebben kunnen beamen dat het moment dat de foto verschijnt in de donkere kamer, een waar magisch moment is.
Van ‘Photoshoppen’ is overigens geen enkele sprake ; er wordt niet geretoucheerd, geknipt, geplakt of anderszins. De reden hiervoor is eenvoudig en eerlijk  ; ik ben absoluut niet handig met deze technieken, en daarnaast vind ik het belangrijk dat de foto ‘zichzelf’ blijft qua compositie.